BLOG

Verhalen uit een hondenbaan.
0

PENSIOEN

Na ruim 16 jaar “in de honden” gewerkt te hebben, ga ik het nu rustiger aandoen.

Sinds maart 2020 heb ik al een beetje kunnen ervaren hoe het gaat worden: met de afkondiging van de lockdown stroomden de annuleringen voor de opvang binnen en werd er daarna veel minder gereserveerd. Daardoor heb ik hooguit 20% van de gebruikelijke opvanghonden kunnen verwelkomen.

Een soort prepensioen dus……

Erg onwennig, maar eerlijk gezegd ook wel ontspannen om te ervaren hoe het is om alleen met Grover te wandelen in plaats van met een groep honden. En ik merk dat de rust hem ook goed doet.

De hondenopvang stortte dus bijna volledig in, maar de aanvragen voor de coaching stroomden al gauw binnen: ineens had iedereen tijd voor een pup. Het was even puzzelen hoe ik dat in die omstandigheden kon organiseren, maar het is allemaal gelukt.

Het stoppen met mijn hondenwerk vind ik best wel lastig: er zijn honden die al vanaf pup bij mij komen en die nu (hoog)bejaard zijn. Die zijn zo eigen geworden en zij mogen zolang ze nog leven en mijn eigen gezondheid het toelaat nog komen.

Met een aantal mensen heb ik een persoonlijke band opgebouwd. Bij sommigen heb ik de kinderen zien opgroeien van peuter tot volwassen en nu brengen de kinderen de hond met vaders auto.

Net als ikzelf zijn een aantal van mijn klanten in die tijd opa en oma geworden.

16 jaar lang is mijn huis en mijn leven bijna constant gevuld geweest met honden van verschillende pluimage.

Het was niet altijd makkelijk, keihard werken, kilometers lopen, soms gebroken nachten en een huis dat aangevreten wordt en nooit schoon is…….

Maar wat heb ik ongelooflijk onvoorstelbaar veel van ze geleerd!!

Elk met zijn eigen karakter, hebbelijkheden en onhebbelijkheden. Theorie is leuk, maar die theorie tot leven zien komen in hondentaal, gedrag, aanpassingen en al wat meer is onbetaalbaar.

Ze hebben me geleerd flexibel te zijn, vooral creatief te denken, geduld te hebben (lukte bijna altijd…) en soms de dingen te accepteren voor wat het is.

Deze bakken aan ervaring gebruik ik dagelijks in mijn coaching aan mensen met honden.

Dat mensen mij “zomaar” hun hond toevertrouwden heb ik altijd bijzonder gevonden en als een grote verantwoordelijkheid gevoeld. Hij of zij maakt toch een belangrijk deel uit van het gezin, er wordt van hem/ haar gehouden en vaak betekent de hond heel veel voor zijn mensen.

Er zijn in al die jaren slechts een paar incidenten geweest, het is tenslotte levend “materiaal” waar je mee werkt, maar gelukkig bleef de schade beperkt en zijn de mensen mij blijven vertrouwen.

Mijn eigen honden, eerst Jaimie, Darryl en nu Grover, hebben mij altijd moeten delen met de andere honden. Ook zij hebben stuk voor stuk heel veel geleerd in die situatie en ik ben ze dankbaar dat ze het altijd zo goed gedaan hebben.

Het andere deel van mijn werkzaamheden was het individueel begeleiden van mens en hond in hun eigen leefomgeving. Ook hierin heb ik ontzettend veel geleerd en een grote ontwikkeling doorgemaakt.

Het was ontzettend fijn om te merken hoe mijn benadering van een hond, dat het een levend wezen is met emoties en gevoelens waarmee je een verbinding kunt opbouwen, altijd erg gewaardeerd werd. Voor sommige mensen ging er een andere wereld voor hen open door het leven door hondenogen te gaan bekijken. En dat je vanuit dat weten en dat gevoel kunt gaan samenwerken.

Prachtig om te zien hoe de verbinding tussen mens en hond groeide.

Het feit dat ik voor de coaching altijd bij de mensen thuis kwam heb ik ook als bijzonder ervaren: je stapt letterlijk en figuurlijk iemand anders leven binnen. De gesprekken waren soms heel persoonlijk en diepgaand. Heel mooi en dankbaar om dat vertrouwen te krijgen.

Bij het beëindigen van het ene, ontstaat er ruimte voor iets anders. Voor mij een nieuw begin met een nieuw blanco pupje dat mij toe gevallen is. Heel bijzonder omdat ik de moeder van het pupje al ken vanaf dat zij pup was en dat ik nu haar zoon bijna vanaf de geboorte heb mogen volgen. Ik ben heel dankbaar voor dit bijzondere geschenk en ik hoop met mijn kleine Tiedel een echte Hartsverbinding op te kunnen bouwen.

Hierbij wens ik iedereen alle goeds en heel veel gelukkige (honden)jaren!

0

Coronacrisis en honden. De coronacrisis als kans.

coronacrisis

Op dit moment zitten we in de Coronacrisis. Sinds 1,5 week zijn de maatregelen aangescherpt. De scholen zijn dicht, evenementen worden afgelast en het advies is om minimaal 1,5 meter afstand te houden van elkaar.
Wat ik mijzelf meteen afvroeg toen ik de maatregelen hoorde, met name het afstand houden van elkaar, is wat voor invloed dit gaat hebben op onze honden.

Als eigenaar van een reactieve hond ben ik inmiddels gewend aan het afstand nemen en houden van anderen.
Het afstand houden komt ook vrijwel altijd ter sprake tijdens mijn lessen. Bijvoorbeeld om te voorkomen dat de hond kan opspringen bij mensen. Of om het hond-hond contact op een rustige manier aan te leren.
Vooral mensen met een pup of een aaibare hond ervaren dat het afstand bewaren vaak moeilijk is, omdat anderen pup willen aaien en deze te snel en/of te dicht benaderen.
Ook bij de hond-hondcontacten gaat de benadering vaak veel te snel en wordt er te weinig rekening gehouden met wat elke individuele hond nodig heeft om dit goed te laten verlopen. En er zijn ook honden die helemaal geen behoefte hebben aan contact met vreemden.

Doordat er geen of te weinig rekening gehouden wordt met de persoonlijke zone van de hond en zijn gevoel van veiligheid, ontstaat er vaak gedrag als teveel opwinding, onzekerheid of agressie. Afhankelijk van zijn karakter en ervaringen gaat de hond een manier ontwikkelen om met dergelijke situaties om te gaan. Die manier is niet altijd zoals wij het zouden wensen…..

Wat gaat er nu gebeuren als wij meer sociale afstand gaan bewaren?
Ik weet zeker dat prikkelgevoelige honden hier heel blij mee zijn. Zij gaan meer rust krijgen, komen meer in de ontspanning en kunnen vertrouwen gaan opbouwen. Van hieruit kunnen zij leren om anders met verschillende situaties om te gaan.

Wat gaat er gebeuren met pups en jonge honden?
Het zou me niets verbazen als later blijkt dat de honden die nu in de prille levensfasen zijn, door deze afstandsmaatregel hele prettige honden in de omgang worden. Als zij minder geconfronteerd gaan worden met spannende sociale situaties die zij (nog) niet kunnen hanteren, dan is de kans groot dat zij minder ongewenst gedrag als teveel opwinding, onzekerheid en agressie gaan ontwikkelen.

Ik ben heel erg benieuwd wat de Coronacrisis ons op dit gebied gaat brengen.

De tijd zal het leren! 

0

What’s in a name? Angel of Devil….?


Wat voor idee krijg je bij het horen van bovenstaande namen? Misschien even je ogen sluiten en de naam hardop zeggen en eens voelen wat het met je doet of wat voor beeld je erbij krijgt. We staan er misschien niet altijd bij stil, maar woorden en namen dragen een bepaalde energie die veel invloed kunnen hebben.

De Japanner Masaru Emoto heeft deze energie kunnen “vangen” in ijskristallen. Hij legde briefjes met woorden als  Liefde, Vriendschap en Haat en Oorlog bij waterdruppels terwijl deze bevroren. De ijskristallen die het water van Liefde en Vriendschap lieten zien, waren prachtig en regelmatig van structuur. De ijskristallen van Haat en Oorlog waren heel grillig en onregelmatig. Hetzelfde heeft hij gedaan met namen als Moeder Theresa en Hitler. Hierbij was het verschil in de lading die deze namen dragen ook heel erg goed zichtbaar!

  Afbeeldingen uit Messages from Water

Toen ik mijn huidige hond Grover kreeg was hij al volwassen en heette hij Goofy. Voor mij heeft de naam Goofy een wat dommige, slome lading en dat vond ik totaal niet bij hem passen. Hij is omgedoopt tot Grover, waar hij direct goed op reageerde. Grover voelt voor mij een beetje boevig, maar wel slim, wat uitstekend bij hem past! De energie die woorden en namen hebben, beïnvloeden mensen en dieren en zij kunnen zich gaan gedragen naar de naam die ze gekregen hebben.Als je op zoek bent naar een naam voor je hond, ga dan eens voelen wat voor uitwerkingen namen als Storm, Bullet, Trouble kunnen hebben.

En namen als Easy of Angel, wat doet dat met je?

Heb je een hond met een niet zo handige naam en wil je hem hernoemen, dan kun je de naam omvormen naar iets wat er op lijkt. Bijvoorbeeld Bullet > Billy, Trouble > Toby.

Iets om over na te denken……

Veel plezier!

0

Schijn bedriegt

Puppy, Hond, Cute, Huisdier, Dierlijke

SCHIJN BEDRIEGT

Het lijkt zo simpel op de televisie: een kleine charismatische man die met veel overtuigende woorden en een stevige aanpak honden “corrigeert” waardoor het op de film zeer meegaande honden lijken te zijn geworden en het probleem opgelost lijkt te zijn.
Onder in beeld staat regelmatig de tekst : “Don’t try this at home” of “Vraag een deskundige om hulp”.

Enkele weken geleden werd ik gevraagd voor begeleiding bij de opvoeding van een pupje van 12 weken van een gevoelig timide ras. Pup was op de leeftijd van 8 weken bij meneer en mevrouw gekomen en inmiddels was er veel spanning ontstaan tussen pup en mensen en de mensen onderling. (pup op bovenstaande foto is niet de pup uit het verhaal)

Bij binnenkomst zag ik een angstige pup die in een hoekje naar mij ging blaffen en dat lang volhield. Meneer en mevrouw vertelden dat pup (zoals elke pup…..) nogal bijterig was en dat hadden geprobeerd af te leren door pup te bestraffen: door hem op de rug te dwingen en stevig vast te houden, tikjes in de zij te geven en aan het nekvel op te tillen.
Op televisie hadden ze gezien dat je de baas moest worden over je hond, dat hij moest weten wie het voor het zeggen had en dat je ongewenst gedrag moest straffen.
Inmiddels was het bijten steeds sneller en harder geworden en had pup zeer weinig vertrouwen in de mens overgehouden.

In de praktijk kom ik dit regelmatig tegen: wat op televisie te zien is wordt voor waar aangenomen en gecopiëerd zonder te kijken naar wat er met de hond gebeurt. Vaak raakt men van de regen in de drup.
Uiteraard heb ik de pupmensen heel veel uitleg gegeven en aanwijzingen hoe anders om te gaan met het ongewenste gedrag en het aanleren van gewenst gedrag.

De hele situatie grijpt mij behoorlijk aan: de onmacht en wanhoop van de mensen en de angst en het onveilige gevoel van de pup raakt me enorm. Ik ga er vandaan met hoofdpijn en het houdt me lang wakker.

Enkele dagen later ontvang ik een mailtje van de mensen dat ze besloten hebben om een nieuw huis voor pup te zoeken……

 

0

Uitdaging

Hulp bij onzindelijk hondje door Hondencoach Francisca Louise. Oudega SWF. Friesland

Dit wordt uitdaging-3: ik druk op de bel. Even later gaat de deur open en stormt een klein wollig hondje naar buiten. Hij begroet mij enthousiast. Ik stap de kleine gang binnen waar een enorme berg gebruikt keukenpapier ligt.

De woonkamer is niet groot en ligt ook al bezaaid met gebruikt keukenpapier. Het ruikt hier niet erg fris.

De maatschappelijk werkster van mevrouw H. belde mij vorige week of ik mogelijk hulp kon bieden bij het opvoeden van Jopie, die als pup van 7 weken bij mevrouw gekomen is. Mevrouw heeft meerdere persoonlijke problemen.
Zij is opgegroeid met honden in haar ouderlijk huis, maar zegt zelf: “blijkbaar heb ik toch veel gemist, want dit kan ik me niet herinneren.”

Jopie is hartstikke zindelijk, doet alles keurig op vaste plekken. Alleen zijn die vaste plekken allemaal in huis……..
Inmiddels is Jopie al 4 ½ maand.

Zoals heel veel pupeigenaren ervaren, zegt mevrouw: “als ik met Jopie wandel, doet ie helemaal niks. Zodra we in huis komen plast ie!”

Tja, zo gaat dat vaak met pups: buiten hebben ze het zo vreselijk druk met alle prikkels: vogeltjes, blaadjes, auto’s, geluiden, mensen, enz enz, dat ze helemaal geen tijd en rust hebben om zich te ontlasten. Als ze dan in huis komen voelen ze aandrang en plassen in huis. En na enige tijd is dat een patroon geworden.

Bij deze mevrouw blijkt ook nog eens geen enkele structuur in de dag te zitten.

Ik geef veel uitleg en aanwijzingen. De maatschappelijk werkster is ook bij het gesprek. Zij vindt het logisch wat ik vertel en is erg blij met de aanwijzingen.

Nu moet mevrouw H. het gaan doen. Ik schrijf een soort van stappenplan en dagindeling voor haar waar ze steun aan kan hebben.

Het wordt een hele uitdaging, maar ik ga nog een aantal keren komen om te ondersteunen en bij te sturen waar nodig.

 

De namen zijn gefingeerd.

0

Lange lijnen

Lange lijnen bieden de hond meer vrijheid. Training door Hondencoach Francisca Louise, Friesland.

 

LANGE LIJNEN

Joepie! Blijkbaar zijn de lange lijnen in opkomst! Voor de één een grote zorg, voor de ander een plezier.

 

Ik was vanmorgen voor een coachingsafspraak bij mevrouw P met haar jonge hond Reza. Al geruime tijd begeleid ik haar bij de opvoeding van de hond en zij doen het samen heel goed.

Tijdens het wandelen maakt mevrouw P, op de plaatsen waar het kan, gebruik van de 10 meter lijn.

 

Zij vertelde dat ze vorige week een meneer tegengekomen was die haar aansprak: “Dag mevrouw, ik heb al 5 nachten niet geslapen. Ik ben hondentrainer en ik zie u vaak lopen met uw hond aan die lange lijn.

Dat komt niet goed, hoor. Die hond krijgt veel te veel ruimte. U moet hem onder appél zetten! Straks moet u rolschaatsen aan omdat hij vreselijk gaat trekken.”

Mevrouw P bedankte hem voor zijn bezorgdheid, zei dat het prima ging en dat ze weer verder ging.

 

Blijkbaar kende deze meneer nog niet de vele voordelen van een lange lijn, onder andere: de hond krijgt meer gelegenheid om te snuffelen, de omgeving te verkennen, zijn lichaamstaal te gebruiken, meer ruimte te nemen van iets wat hij spannend vindt.

Hierdoor hoeft hij juist niet of minder te trekken, wordt zijn behoefte aan onderzoeken bevredigd waardoor hij na de wandeling meer voldaan is, kan hij beter communiceren met andere honden waardoor uitvalgedrag voorkomen kan worden en zo meer.

Door de beperking van een (soms heel) korte lijn kan een hond zich gevangen (vandaar de foto) en beperkt voelen in zijn mogelijkheden, waardoor stress ontstaat.

 

Enkele dagen later kwam mevrouw P de meneer weer tegen, nu met een jonge pup. Reza was op de grond aan het snuffelen en duidelijk niet geïnteresseerd in de pup. Mevrouw P vroeg aan de meneer of hij door wilde lopen en de pup niet naar Reza te laten gaan.

Meneer zei “Zit” tegen de pup, maar deze was zo naar Reza aan het kijken dat hij niet kon voldoen aan het commando. Toen drukte meneer pup met zijn achterwerk omlaag en liet hem daarna naar Reza gaan……… Daarmee negeerde hij het duidelijke verzoek van mevrouw P en bracht hij Reza (die het overigens prima deed) in een ongewenste situatie.

Misschien wilde hij laten zien hoe het moest……volgens hem.

 

Mevrouw P vertelde verder dat ze ook eens langs enkele vrouwen was gelopen met de hond en dat ze in het voorbijgaan hoorde zeggen: “Goh, ik zie steeds meer honden aan zo’n lange lijn. Zou dat een nieuwe trend zijn?”

 

Dus: joepie: de lange lijnen zijn in opmars!!

Lang waar het kan en kort waar het moet.

Natuurlijk moet je er op de juiste manier mee om leren gaan (daar kan ik je mee helpen), maar het is een verademing voor zowel hond als mens.

De lijnen zijn verkrijgbaar in 3, 5 en 10 meter.

 

0

Puppy erbij?

PUPPY ERBIJ?

 

Het lijkt je zo leuk: je hebt al een hond en wat zou het leuk zijn om er een pup bij te nemen! Kunnen ze leuk met elkaar spelen, elkaar gezelschap houden als je weg bent en de eerste hond kan de pup helpen opvoeden….

In mijn coachingspraktijk word ik regelmatig om hulp gevraagd omdat het bovenstaande scenario in de praktijk nogal tegenvalt.

De aanwezige hond is helemaal niet aardig tegen de pup en “corrigeert” hem veel te hard. Of pup terroriseert de oudere hond en die doet niks terug.

 

Hoe kan dit nou? Want er wordt toch altijd gezegd dat volwassen honden niet agressief zijn tegen pups? En dat de volwassen hond de pup opvoedt?

Dit is één van de vele fabels in hondenland waarvan de oorsprong gebaseerd is op de natuurlijke situatie in een roedel en vervolgens geplakt is op onze huidige manier van honden houden.

Een natuurlijke roedel bestaat uit een ouderpaar met jongen van verschillende leeftijden. Als de teef zwanger is en bevalt van haar pups, dan raken de andere leden van de familie gaandeweg vertrouwd met de pups door geur en observatie. Ook de pups raken op een natuurlijke manier vertrouwd met de rest van de familie.

Doordat de familieleden elkaar kennen en de onderlinge verhoudingen duidelijk zijn, is er weinig stress en zijn er weinig conflicten.

 

In onze situatie waarbij we een pup erbij nemen is er (meestal) geen sprake van familieverband en wordt de aanwezige hond plotseling geconfronteerd met een klein beweeglijk onvoorspelbaar beestje dat enorm bedreigend voor hem kan zijn. Pup wil onderzoeken en gaat over de persoonlijke grenzen van de oudere hond. Deze komt daardoor al snel in een voor hem bedreigende situatie en kan van zich af bijten. Dit is dus geen corrigeren, maar zelfverdediging.

Vaak krijgt de volwassen hond daarvoor ook nog eens op zijn kop, want “dat mag niet! Het is maar een pupje!”

Zo loopt de stress al heel snel hoog op en daardoor de reacties nog sneller en feller.

Ook bij pup ontstaat direct een stress-situatie. Hij wordt in een voor hem vreemde omgeving geplaatst en direct geconfronteerd met een vreemde hond. En dan is het afhankelijk van het karakter van pup hoe hij daarop reageert: hij kan zich terughouden en zich heel “rustig” (angstig) gaan gedragen. Maar hij kan ook door de stress heel erg opgewonden raken en steeds maar weer op de volwassen hond afgaan als een soort kamikazepiloot. Hij kan dan niet meer stoppen en niet meer nadenken.

 

Hoe kun je het in de goede richting sturen?

Vóórdat pup bij je komt kun je de aanwezige hond en pup elkaars geur laten ruiken door het uitwisselen van geurlapjes.

Als pup bij je komt kun je eerst met beide honden in de tuin of op een veldje in de buurt gaan zodat er wat meer ruimte is. Voorkom dat pup te snel op de volwassen hond afgaat als deze daar niet van gediend is. En andersom ook.

Houd de contactmomenten kort, zorg dat de opwinding niet te hoog oploopt.

In huis moet je heel goed observeren hoe hond en pup op elkaar reageren (dus hondensignalen leren herkennen!!): is pup te vrij en zie je dat hond daar moeite mee heeft, beperk de pup dan in zijn vrijheid en zorg dat de afstand voor de volwassen hond veilig genoeg is.

 

Het voert wat te ver om hier alles volledig te gaan beschrijven en er is ook geen standaard gebruiksaanwijzing. Belangrijkste is dat je het voor beide partijen veilig en leuk houdt. Zorg dat volwassen hond zich veilig voelt terwijl pup er is en dat hij vertrouwen kan opbouwen en van daaruit een band met pup kan krijgen.

Het gaat dus om observeren en bijsturen. Soms gaat het vanzelf goed, maar heel erg vaak hebben ze onze hulp hard nodig. Geef ze die ook en laat ze niet in de steek!!

 

Veel plezier!

 

0

Bedrijfsvideo

Bij het voeren van een eigen bedrijf hoort tegenwoordig ook het hele digitale gebeuren. Dat is helaas niet mijn sterkste kant.

Afgelopen zomer is er een bedrijfsvideo voor mij gemaakt waar ik erg blij mee ben, maar die ik nog steeds op mijn website moest zien te krijgen.

Nu heb ik dan eindelijk de tijd en de moed gevonden om het te proberen en het is nog gelukt ook!

Hij staat op mijn Homepagina:

 

Met grote dank aan Studio Antonio!!! www.studioantonio.nl

0

wolvenroedel

ROEDEL?

 

Als er meerdere honden bij elkaar zijn wordt dat door de meeste mensen een roedel genoemd.

Maar klopt dat wel?

 

Een roedel is een groep wolven die familie is van elkaar. Het bestaat uit een ouderpaar dat monogaam is aan elkaar en hun jongen van verschillende leeftijden. Er kan een enkele wolf van buitenaf bij aangesloten zijn. En het zijn allemaal dezelfde soort dieren: wolven.

Alleen het ouderpaar paart met elkaar.

De roedel bestaat ongeveer uit 8 – 15 individuen.

Binnen de familie geldt een duidelijke hiërarchie, dat wil zeggen dat iedereen weet wat ze aan elkaar hebben. Hierdoor zijn er geen grote conflicten en weinig stress.

 

Je kunt het je voorstellen als je eigen familie: met opa & oma, vader & moeder en kinderen. Zij kennen elkaar door en door en binnen de familie zijn bepaalde omgangsvormen en regels en wordt er (hopelijk…) met respect met elkaar omgegaan.

Als er een grens wordt overschreden dan is er tijdelijk een conflict, maar door de familieband loopt dat meestal niet te hoog op.

 

Een groep honden van de uitlaatservice, bij de opvang, op het speelveld en dergelijke is geen roedel: het is geen familie van elkaar

Het zijn verschillende rassen met verschillende gewoontes, behoeften en omgangsvormen

Ze hebben geen binding met elkaar

 

Doordat er geen binding en gezamenlijke achtergrond is ontstaat er vaak stress in de groep of bij enkele honden en daardoor conflicten. Ze kennen elkaar (nog) niet, begrijpen elkaar (nog) niet en daardoor kunnen misverstanden ontstaan.

 

Deze conflicten zijn meestal gebaseerd op angst en hebben een grote impact op de betrokken honden.

Het bij elkaar brengen van verschillende honden moet met zorgvuldigheid gebeuren.

3 honden stress

Hierbij kun je een vergelijking maken met een samengesteld gezin: bij de komst van een nieuwe partner van de ouder ontstaat er geregeld onrust. De kinderen pikken de inmenging van de nieuwe partner niet en/of de nieuwe partner heeft moeite met het gedrag of karakter van de kinderen.

 

Een groep honden die langer met elkaar samenleven kunnen wel een soort roedelvorm krijgen.

 

In een natuurlijke roedel heerst harmonie en kunnen de leden elkaar duidelijke grenzen aangeven zonder dat het te hoog oploopt.

Doordat het woord “roedel” ook gebruikt wordt voor een samengestelde groep honden, leeft het idee dat de honden het dan ook wel zelf goed kunnen regelen.

Maar dit is niet zo en het gaat helaas vaak mis.

 

Leer de hondencommunicatie, signalen herkennen en als je je hond in een groep wilt brengen kijk dan heel goed wat ze allemaal “zeggen”.

Want honden vertellen heel veel! En daar kunnen wij iets mee!

 

Veel succes!

 

 

 

 

0

Hondse Ontmoetingen

HONDSE ONTMOETINGEN

6-8-2017. Zondagmorgen 6.30 uur. Ik ben aan de wandel met één van mijn eigen honden Grover (Podencomix met rugzakje…) en 4 gasthonden: een flink uit de kluiten gewassen kruising Bouvier x Herder, een flinke Labrador, een Springer spaniël en een Boxer.

Om deze tijd en op deze plek kunnen ze lekker loslopen, behalve Grover die aan de 10 mtr lijn blijft.

Op de heenweg kan ik de honden netjes langs een aantal vissers loodsen zonder dat ze in de Tafeltje-dekje-uitstalling van die mannen duiken. Altijd weer een uitdaging.

 

Als ik weer een stukje op de terugweg ben en de honden lekker rennen en spelen, komt er een busje aanrijden. Dat stopt op een parkeerplekje vóór ons. De deuren blijven nog dicht en ik denk dat het nog meer vissers zijn. Maar als ik er bijna ben met mijn honden hoor ik geblaf uit de auto en zie ik 2 mensen zitten met 2 middelgrote honden tussen hen in.

Mijn hondengroep is natuurlijk geïnteresseerd en loopt even snuffelend richting de bus. Maar ik kan ze al snel met me mee roepen om verdere onrust in het busje te voorkomen.

Als we zo’n 50 meter doorgelopen zijn kijk ik om en is de mevrouw inmiddels uitgestapt. Ze roept vragend of ik straks weer terug kom. Op haar geroep rennen de Labrador en de Boxer naar haar toe. Ik zie de mevrouw voorover buigen en de handen uitsteken om ze aan te halen. Ik roep meteen: “niet aanhalen!” (omdat ze dan leren naar mensen toe te rennen….), waarop mevrouw “ok” roept, direct rechtop gaat staan en de handen wegtrekt. Tegelijkertijd roep ik de honden die keurig rechtsomkeert naar mij terug rennen.

 

We wandelen weer lekker verder en ondanks het vroege tijdstip scan ik zoals gewoonlijk vaak de omgeving om te kunnen anticiperen op wat er mogelijk aankomt. Het is ook toeristenseizoen en dan weet je het maar nooit.

Als er fietsers of wandelaars met of zonder hond aankomen dan roep ik ze altijd bij me, lijn ze aan indien nodig en probeer met de honden zoveel mogelijk afstand te nemen van de passerende prikkel.

 

Dan ineens als uit het niets is er even verderop na een flauwe bocht ineens een man met een meisje van plm 4 jr die een klein hondje vasthoudt. Op het moment dat ik het zie, zien de honden het ook en die stuiven er met zijn allen enthousiast op af. SH..!!! Natuurlijk roep ik ze, maar geen reactie.

Uit bezorgdheid voor het hondje vanwege het verschil in grootte, aantal en de groepsdynamiek, roep ik tegen de meneer “wilt u het hondje even optillen?!”. Maar hij doet niks en roept op een onaardige toon “Waarom dan?”. Inmiddels ben ik dichterbij gekomen en vraag nog een keer “wilt u het hondje even optillen?”. Meneer wéér “Waarom dan?”. Hij wil duidelijk een discussie aangaan waarin waarschijnlijk argumenten naar voren zullen komen als: als je een hond optilt maak je hem bang; of je maakt hem dominant, ze moeten het zelf uitzoeken, enz.

Dit is niet echt een moment om te gaan discussiëren terwijl de honden nog steeds om het geheel heen stuiteren.

Inmiddels heb ik een paar honden vast en vanuit mijn ooghoek zie ik de man wat agressief naar me overbuigen “WAAROM DAN?!”. Ik zeg dat niet iedere hond tegen kleine hondjes kan en krijg gelukkig iets meer rust in mijn groep. Ik heb geen tijd voor hem, hij pakt eindelijk het hondje op en ik roep mijn honden mee om door te lopen wat ze nu ook doen. Ik hoor hem nog roepen “Dat hebben ze toch geleerd…?”

 

Terwijl ik doorloop en de honden weer vrolijk mee dartelen, bied ik in gedachten mijn excuus aan aan het kleine hondje. Ik heb niet echt naar hem kunnen kijken, maar ik geloof dat hij gelukkig niet heel erg schrok.

En eigenlijk ben ik blij dat mijn honden ‘alleen maar’ vrolijk om man, kind en hondje heen sprongen en dat het geen kefhondje was, want één van de honden heeft daar soms wel moeite mee.

 

Later bedenk ik me wat een verschil in reacties: eerst de mevrouw die heel fijn meewerkt als je wat vraagt en daarna de meneer die dat niet doet…..

page 1 of 2
hondencoach_960x641

Start typing and press Enter to search