BLOG

Verhalen uit een hondenbaan.
0

Schijn bedriegt

Puppy, Hond, Cute, Huisdier, Dierlijke

SCHIJN BEDRIEGT

Het lijkt zo simpel op de televisie: een kleine charismatische man die met veel overtuigende woorden en een stevige aanpak honden “corrigeert” waardoor het op de film zeer meegaande honden lijken te zijn geworden en het probleem opgelost lijkt te zijn.

Onder in beeld staat regelmatig de tekst : “Don’t try this at home” of “Vraag een deskundige om hulp”.

 

Enkele weken geleden werd ik gevraagd voor begeleiding bij de opvoeding van een pupje van 12 weken van een gevoelig timide ras. Pup was op de leeftijd van 8 weken bij meneer en mevrouw gekomen en inmiddels was er veel spanning ontstaan tussen pup en mensen en de mensen onderling. (pup op bovenstaande foto is niet de pup uit het verhaal)

Bij binnenkomst zag ik een angstige pup die in een hoekje naar mij ging blaffen en dat lang volhield. Meneer en mevrouw vertelden dat pup (zoals elke pup…..) nogal bijterig was en dat hadden geprobeerd af te leren door pup te bestraffen: door hem op de rug te dwingen en stevig vast te houden, tikjes in de zij te geven en aan het nekvel op te tillen.

Op televisie hadden ze gezien dat je de baas moest worden over je hond, dat hij moest weten wie het voor het zeggen had en dat je ongewenst gedrag moest straffen.

Inmiddels was het bijten steeds sneller en harder geworden en had pup zeer weinig vertrouwen in de mens overgehouden.

 

In de praktijk kom ik dit regelmatig tegen: wat op televisie te zien is wordt voor waar aangenomen en gecopiëerd zonder te kijken naar wat er met de hond gebeurt. Vaak raakt men van de regen in de drup.

 

Uiteraard heb ik de pupmensen heel veel uitleg gegeven en aanwijzingen hoe anders om te gaan met het ongewenste gedrag en het aanleren van gewenst gedrag.

 

De hele situatie grijpt mij behoorlijk aan: de onmacht en wanhoop van de mensen en de angst en het onveilige gevoel van de pup raakt me enorm. Ik ga er vandaan met hoofdpijn en het houdt me lang wakker.

 

Enkele dagen later ontvang ik een mailtje van de mensen dat ze besloten hebben om een nieuw huis voor pup te zoeken……

 

0

Uitdaging

Hulp bij onzindelijk hondje door Hondencoach Francisca Louise. Oudega SWF. Friesland

Dit wordt uitdaging-3: ik druk op de bel. Even later gaat de deur open en stormt een klein wollig hondje naar buiten. Hij begroet mij enthousiast. Ik stap de kleine gang binnen waar een enorme berg gebruikt keukenpapier ligt.

De woonkamer is niet groot en ligt ook al bezaaid met gebruikt keukenpapier. Het ruikt hier niet erg fris.

De maatschappelijk werkster van mevrouw H. belde mij vorige week of ik mogelijk hulp kon bieden bij het opvoeden van Jopie, die als pup van 7 weken bij mevrouw gekomen is. Mevrouw heeft meerdere persoonlijke problemen.
Zij is opgegroeid met honden in haar ouderlijk huis, maar zegt zelf: “blijkbaar heb ik toch veel gemist, want dit kan ik me niet herinneren.”

Jopie is hartstikke zindelijk, doet alles keurig op vaste plekken. Alleen zijn die vaste plekken allemaal in huis……..
Inmiddels is Jopie al 4 ½ maand.

Zoals heel veel pupeigenaren ervaren, zegt mevrouw: “als ik met Jopie wandel, doet ie helemaal niks. Zodra we in huis komen plast ie!”

Tja, zo gaat dat vaak met pups: buiten hebben ze het zo vreselijk druk met alle prikkels: vogeltjes, blaadjes, auto’s, geluiden, mensen, enz enz, dat ze helemaal geen tijd en rust hebben om zich te ontlasten. Als ze dan in huis komen voelen ze aandrang en plassen in huis. En na enige tijd is dat een patroon geworden.

Bij deze mevrouw blijkt ook nog eens geen enkele structuur in de dag te zitten.

Ik geef veel uitleg en aanwijzingen. De maatschappelijk werkster is ook bij het gesprek. Zij vindt het logisch wat ik vertel en is erg blij met de aanwijzingen.

Nu moet mevrouw H. het gaan doen. Ik schrijf een soort van stappenplan en dagindeling voor haar waar ze steun aan kan hebben.

Het wordt een hele uitdaging, maar ik ga nog een aantal keren komen om te ondersteunen en bij te sturen waar nodig.

 

De namen zijn gefingeerd.

0

Lange lijnen

Lange lijnen bieden de hond meer vrijheid. Training door Hondencoach Francisca Louise, Friesland.

 

LANGE LIJNEN

Joepie! Blijkbaar zijn de lange lijnen in opkomst! Voor de één een grote zorg, voor de ander een plezier.

 

Ik was vanmorgen voor een coachingsafspraak bij mevrouw P met haar jonge hond Reza. Al geruime tijd begeleid ik haar bij de opvoeding van de hond en zij doen het samen heel goed.

Tijdens het wandelen maakt mevrouw P, op de plaatsen waar het kan, gebruik van de 10 meter lijn.

 

Zij vertelde dat ze vorige week een meneer tegengekomen was die haar aansprak: “Dag mevrouw, ik heb al 5 nachten niet geslapen. Ik ben hondentrainer en ik zie u vaak lopen met uw hond aan die lange lijn.

Dat komt niet goed, hoor. Die hond krijgt veel te veel ruimte. U moet hem onder appél zetten! Straks moet u rolschaatsen aan omdat hij vreselijk gaat trekken.”

Mevrouw P bedankte hem voor zijn bezorgdheid, zei dat het prima ging en dat ze weer verder ging.

 

Blijkbaar kende deze meneer nog niet de vele voordelen van een lange lijn, onder andere: de hond krijgt meer gelegenheid om te snuffelen, de omgeving te verkennen, zijn lichaamstaal te gebruiken, meer ruimte te nemen van iets wat hij spannend vindt.

Hierdoor hoeft hij juist niet of minder te trekken, wordt zijn behoefte aan onderzoeken bevredigd waardoor hij na de wandeling meer voldaan is, kan hij beter communiceren met andere honden waardoor uitvalgedrag voorkomen kan worden en zo meer.

Door de beperking van een (soms heel) korte lijn kan een hond zich gevangen (vandaar de foto) en beperkt voelen in zijn mogelijkheden, waardoor stress ontstaat.

 

Enkele dagen later kwam mevrouw P de meneer weer tegen, nu met een jonge pup. Reza was op de grond aan het snuffelen en duidelijk niet geïnteresseerd in de pup. Mevrouw P vroeg aan de meneer of hij door wilde lopen en de pup niet naar Reza te laten gaan.

Meneer zei “Zit” tegen de pup, maar deze was zo naar Reza aan het kijken dat hij niet kon voldoen aan het commando. Toen drukte meneer pup met zijn achterwerk omlaag en liet hem daarna naar Reza gaan……… Daarmee negeerde hij het duidelijke verzoek van mevrouw P en bracht hij Reza (die het overigens prima deed) in een ongewenste situatie.

Misschien wilde hij laten zien hoe het moest……volgens hem.

 

Mevrouw P vertelde verder dat ze ook eens langs enkele vrouwen was gelopen met de hond en dat ze in het voorbijgaan hoorde zeggen: “Goh, ik zie steeds meer honden aan zo’n lange lijn. Zou dat een nieuwe trend zijn?”

 

Dus: joepie: de lange lijnen zijn in opmars!!

Lang waar het kan en kort waar het moet.

Natuurlijk moet je er op de juiste manier mee om leren gaan (daar kan ik je mee helpen), maar het is een verademing voor zowel hond als mens.

De lijnen zijn verkrijgbaar in 3, 5 en 10 meter.

 

0

Puppy erbij?

PUPPY ERBIJ?

 

Het lijkt je zo leuk: je hebt al een hond en wat zou het leuk zijn om er een pup bij te nemen! Kunnen ze leuk met elkaar spelen, elkaar gezelschap houden als je weg bent en de eerste hond kan de pup helpen opvoeden….

In mijn coachingspraktijk word ik regelmatig om hulp gevraagd omdat het bovenstaande scenario in de praktijk nogal tegenvalt.

De aanwezige hond is helemaal niet aardig tegen de pup en “corrigeert” hem veel te hard. Of pup terroriseert de oudere hond en die doet niks terug.

 

Hoe kan dit nou? Want er wordt toch altijd gezegd dat volwassen honden niet agressief zijn tegen pups? En dat de volwassen hond de pup opvoedt?

Dit is één van de vele fabels in hondenland waarvan de oorsprong gebaseerd is op de natuurlijke situatie in een roedel en vervolgens geplakt is op onze huidige manier van honden houden.

Een natuurlijke roedel bestaat uit een ouderpaar met jongen van verschillende leeftijden. Als de teef zwanger is en bevalt van haar pups, dan raken de andere leden van de familie gaandeweg vertrouwd met de pups door geur en observatie. Ook de pups raken op een natuurlijke manier vertrouwd met de rest van de familie.

Doordat de familieleden elkaar kennen en de onderlinge verhoudingen duidelijk zijn, is er weinig stress en zijn er weinig conflicten.

 

In onze situatie waarbij we een pup erbij nemen is er (meestal) geen sprake van familieverband en wordt de aanwezige hond plotseling geconfronteerd met een klein beweeglijk onvoorspelbaar beestje dat enorm bedreigend voor hem kan zijn. Pup wil onderzoeken en gaat over de persoonlijke grenzen van de oudere hond. Deze komt daardoor al snel in een voor hem bedreigende situatie en kan van zich af bijten. Dit is dus geen corrigeren, maar zelfverdediging.

Vaak krijgt de volwassen hond daarvoor ook nog eens op zijn kop, want “dat mag niet! Het is maar een pupje!”

Zo loopt de stress al heel snel hoog op en daardoor de reacties nog sneller en feller.

Ook bij pup ontstaat direct een stress-situatie. Hij wordt in een voor hem vreemde omgeving geplaatst en direct geconfronteerd met een vreemde hond. En dan is het afhankelijk van het karakter van pup hoe hij daarop reageert: hij kan zich terughouden en zich heel “rustig” (angstig) gaan gedragen. Maar hij kan ook door de stress heel erg opgewonden raken en steeds maar weer op de volwassen hond afgaan als een soort kamikazepiloot. Hij kan dan niet meer stoppen en niet meer nadenken.

 

Hoe kun je het in de goede richting sturen?

Vóórdat pup bij je komt kun je de aanwezige hond en pup elkaars geur laten ruiken door het uitwisselen van geurlapjes.

Als pup bij je komt kun je eerst met beide honden in de tuin of op een veldje in de buurt gaan zodat er wat meer ruimte is. Voorkom dat pup te snel op de volwassen hond afgaat als deze daar niet van gediend is. En andersom ook.

Houd de contactmomenten kort, zorg dat de opwinding niet te hoog oploopt.

In huis moet je heel goed observeren hoe hond en pup op elkaar reageren (dus hondensignalen leren herkennen!!): is pup te vrij en zie je dat hond daar moeite mee heeft, beperk de pup dan in zijn vrijheid en zorg dat de afstand voor de volwassen hond veilig genoeg is.

 

Het voert wat te ver om hier alles volledig te gaan beschrijven en er is ook geen standaard gebruiksaanwijzing. Belangrijkste is dat je het voor beide partijen veilig en leuk houdt. Zorg dat volwassen hond zich veilig voelt terwijl pup er is en dat hij vertrouwen kan opbouwen en van daaruit een band met pup kan krijgen.

Het gaat dus om observeren en bijsturen. Soms gaat het vanzelf goed, maar heel erg vaak hebben ze onze hulp hard nodig. Geef ze die ook en laat ze niet in de steek!!

 

Veel plezier!

 

0

Bedrijfsvideo

Bij het voeren van een eigen bedrijf hoort tegenwoordig ook het hele digitale gebeuren. Dat is helaas niet mijn sterkste kant.

Afgelopen zomer is er een bedrijfsvideo voor mij gemaakt waar ik erg blij mee ben, maar die ik nog steeds op mijn website moest zien te krijgen.

Nu heb ik dan eindelijk de tijd en de moed gevonden om het te proberen en het is nog gelukt ook!

Hij staat op mijn Homepagina:

 

Met grote dank aan Studio Antonio!!! www.studioantonio.nl

0

wolvenroedel

ROEDEL?

 

Als er meerdere honden bij elkaar zijn wordt dat door de meeste mensen een roedel genoemd.

Maar klopt dat wel?

 

Een roedel is een groep wolven die familie is van elkaar. Het bestaat uit een ouderpaar dat monogaam is aan elkaar en hun jongen van verschillende leeftijden. Er kan een enkele wolf van buitenaf bij aangesloten zijn. En het zijn allemaal dezelfde soort dieren: wolven.

Alleen het ouderpaar paart met elkaar.

De roedel bestaat ongeveer uit 8 – 15 individuen.

Binnen de familie geldt een duidelijke hiërarchie, dat wil zeggen dat iedereen weet wat ze aan elkaar hebben. Hierdoor zijn er geen grote conflicten en weinig stress.

 

Je kunt het je voorstellen als je eigen familie: met opa & oma, vader & moeder en kinderen. Zij kennen elkaar door en door en binnen de familie zijn bepaalde omgangsvormen en regels en wordt er (hopelijk…) met respect met elkaar omgegaan.

Als er een grens wordt overschreden dan is er tijdelijk een conflict, maar door de familieband loopt dat meestal niet te hoog op.

 

Een groep honden van de uitlaatservice, bij de opvang, op het speelveld en dergelijke is geen roedel: het is geen familie van elkaar

Het zijn verschillende rassen met verschillende gewoontes, behoeften en omgangsvormen

Ze hebben geen binding met elkaar

 

Doordat er geen binding en gezamenlijke achtergrond is ontstaat er vaak stress in de groep of bij enkele honden en daardoor conflicten. Ze kennen elkaar (nog) niet, begrijpen elkaar (nog) niet en daardoor kunnen misverstanden ontstaan.

 

Deze conflicten zijn meestal gebaseerd op angst en hebben een grote impact op de betrokken honden.

Het bij elkaar brengen van verschillende honden moet met zorgvuldigheid gebeuren.

3 honden stress

Hierbij kun je een vergelijking maken met een samengesteld gezin: bij de komst van een nieuwe partner van de ouder ontstaat er geregeld onrust. De kinderen pikken de inmenging van de nieuwe partner niet en/of de nieuwe partner heeft moeite met het gedrag of karakter van de kinderen.

 

Een groep honden die langer met elkaar samenleven kunnen wel een soort roedelvorm krijgen.

 

In een natuurlijke roedel heerst harmonie en kunnen de leden elkaar duidelijke grenzen aangeven zonder dat het te hoog oploopt.

Doordat het woord “roedel” ook gebruikt wordt voor een samengestelde groep honden, leeft het idee dat de honden het dan ook wel zelf goed kunnen regelen.

Maar dit is niet zo en het gaat helaas vaak mis.

 

Leer de hondencommunicatie, signalen herkennen en als je je hond in een groep wilt brengen kijk dan heel goed wat ze allemaal “zeggen”.

Want honden vertellen heel veel! En daar kunnen wij iets mee!

 

Veel succes!

 

 

 

 

0

Hondse Ontmoetingen

HONDSE ONTMOETINGEN

6-8-2017. Zondagmorgen 6.30 uur. Ik ben aan de wandel met één van mijn eigen honden Grover (Podencomix met rugzakje…) en 4 gasthonden: een flink uit de kluiten gewassen kruising Bouvier x Herder, een flinke Labrador, een Springer spaniël en een Boxer.

Om deze tijd en op deze plek kunnen ze lekker loslopen, behalve Grover die aan de 10 mtr lijn blijft.

Op de heenweg kan ik de honden netjes langs een aantal vissers loodsen zonder dat ze in de Tafeltje-dekje-uitstalling van die mannen duiken. Altijd weer een uitdaging.

 

Als ik weer een stukje op de terugweg ben en de honden lekker rennen en spelen, komt er een busje aanrijden. Dat stopt op een parkeerplekje vóór ons. De deuren blijven nog dicht en ik denk dat het nog meer vissers zijn. Maar als ik er bijna ben met mijn honden hoor ik geblaf uit de auto en zie ik 2 mensen zitten met 2 middelgrote honden tussen hen in.

Mijn hondengroep is natuurlijk geïnteresseerd en loopt even snuffelend richting de bus. Maar ik kan ze al snel met me mee roepen om verdere onrust in het busje te voorkomen.

Als we zo’n 50 meter doorgelopen zijn kijk ik om en is de mevrouw inmiddels uitgestapt. Ze roept vragend of ik straks weer terug kom. Op haar geroep rennen de Labrador en de Boxer naar haar toe. Ik zie de mevrouw voorover buigen en de handen uitsteken om ze aan te halen. Ik roep meteen: “niet aanhalen!” (omdat ze dan leren naar mensen toe te rennen….), waarop mevrouw “ok” roept, direct rechtop gaat staan en de handen wegtrekt. Tegelijkertijd roep ik de honden die keurig rechtsomkeert naar mij terug rennen.

 

We wandelen weer lekker verder en ondanks het vroege tijdstip scan ik zoals gewoonlijk vaak de omgeving om te kunnen anticiperen op wat er mogelijk aankomt. Het is ook toeristenseizoen en dan weet je het maar nooit.

Als er fietsers of wandelaars met of zonder hond aankomen dan roep ik ze altijd bij me, lijn ze aan indien nodig en probeer met de honden zoveel mogelijk afstand te nemen van de passerende prikkel.

 

Dan ineens als uit het niets is er even verderop na een flauwe bocht ineens een man met een meisje van plm 4 jr die een klein hondje vasthoudt. Op het moment dat ik het zie, zien de honden het ook en die stuiven er met zijn allen enthousiast op af. SH..!!! Natuurlijk roep ik ze, maar geen reactie.

Uit bezorgdheid voor het hondje vanwege het verschil in grootte, aantal en de groepsdynamiek, roep ik tegen de meneer “wilt u het hondje even optillen?!”. Maar hij doet niks en roept op een onaardige toon “Waarom dan?”. Inmiddels ben ik dichterbij gekomen en vraag nog een keer “wilt u het hondje even optillen?”. Meneer wéér “Waarom dan?”. Hij wil duidelijk een discussie aangaan waarin waarschijnlijk argumenten naar voren zullen komen als: als je een hond optilt maak je hem bang; of je maakt hem dominant, ze moeten het zelf uitzoeken, enz.

Dit is niet echt een moment om te gaan discussiëren terwijl de honden nog steeds om het geheel heen stuiteren.

Inmiddels heb ik een paar honden vast en vanuit mijn ooghoek zie ik de man wat agressief naar me overbuigen “WAAROM DAN?!”. Ik zeg dat niet iedere hond tegen kleine hondjes kan en krijg gelukkig iets meer rust in mijn groep. Ik heb geen tijd voor hem, hij pakt eindelijk het hondje op en ik roep mijn honden mee om door te lopen wat ze nu ook doen. Ik hoor hem nog roepen “Dat hebben ze toch geleerd…?”

 

Terwijl ik doorloop en de honden weer vrolijk mee dartelen, bied ik in gedachten mijn excuus aan aan het kleine hondje. Ik heb niet echt naar hem kunnen kijken, maar ik geloof dat hij gelukkig niet heel erg schrok.

En eigenlijk ben ik blij dat mijn honden ‘alleen maar’ vrolijk om man, kind en hondje heen sprongen en dat het geen kefhondje was, want één van de honden heeft daar soms wel moeite mee.

 

Later bedenk ik me wat een verschil in reacties: eerst de mevrouw die heel fijn meewerkt als je wat vraagt en daarna de meneer die dat niet doet…..

0

Darryl’s afscheid

 

WP_20170730_15_54_21_Pro

DARRYL

4 oktober 2004   –   16 augustus 2017

 

Nooit meer ……….jouw ochtendbegroeting als de wekker gaat

Nooit meer ……….bij mijn laatste ontbijthapje blij opspringen omdat we gaan wandelen

Nooit meer……….met een grasspriet in je bek als een mafkees voor mijn voeten heen en weer springen

Nooit meer……….samen dogdance en andere leuke dingen doen

Nooit meer……….voerbakken naar mij brengen

Nooit meer……….de was aangeven

Nooit meer……….jouw enthousiasme

Nooit meer……….waar ik ben, ben jij

Nooit meer……….

 

Nooit meer……….DARRYL

 

 

Vandaag heb ik Darryl naar het dierencrematorium gebracht.

Een nieuwe ervaring voor mij, omdat ik mijn dieren tot nu toe altijd zelf begraven heb.

 

Ook een nieuwe ervaring voor mij is om zo’n ingrijpende en persoonlijke gebeurtenis als het verliezen van een zeer geliefd leefmaatje te delen via de digitale media als mijn website en Facebook. Het doet me ontzettend goed om zoveel begrip en steun te mogen ontvangen via Facebook, Whattsappjes en gelukkig ook nog steeds in levende lijve!

Hiervoor wil ik iedereen heel erg bedanken!

 

0

Voorrouw

a 20170812_131327

Wat kun je toch ontzettend verdrietig zijn als je weet dat een hond waar je heel veel van houdt niet meer lang bij je zal zijn.

Een Canadese hondenprofessional, Grisha Stewart, noemde het “pregrief”. Dat vond ik een heel mooi woord om het gevoel te omschrijven: de gedachte aan het komende gemis doet al heel erg pijn en je bent in de “voorrouw”.

Dat gevoel ken ik al een tijd naarmate Darryl ouder wordt. Sinds geruime tijd is hij ziek en nu is het zover dat hij niet lang meer bij mij zal zijn.

 

Naast het feit dat ik Darryl binnen korte tijd zal moeten missen voel ik me ook nog eens een beetje schuldig omdat dit de drukste periode van het jaar is. Het is zomervakantie en het huis is vol met opvanghonden.

Juist nu hij zich steeds zwakker gaat voelen is er constant beweging en drukte om hem heen en moet hij mijn aandacht delen met iedereen.

Maar blijkbaar is het zíjn keuze om juist in deze drukke tijd het aardse leven los te gaan laten……..

 

Naast mijn verdriet om het komende gemis zie ik ook hoe de andere honden omgaan met dit stervensproces.

Darryl ligt nu heel vaak ergens midden in de looproute of midden in de kamer. Vrijwel alle honden lopen voorzichtig bij hem langs of wachten totdat ik ze help om er rustig langs te gaan als hij echt in de weg lig. Verder laten ze hem met rust, kijken af en toe eens naar hem of heel soms een snuffeltje.

 

Darryl is nog graag bij mij; zo gauw ik ergens zit komt hij tegen mijn voeten aan liggen en als ik me verplaats duurt het niet lang voordat hij me weer opzoekt.

Het lopen wordt langzaamaan moeilijker, eten doet hij vrijwel niet meer en af en toe neemt ie een paar slokjes water.

Maar hij maakt nog veel oogcontact en heel soms is er een voorzichtig kwispeltje……

Wat vinden we het moeilijk om elkaar los te laten…………

 

Nu ben ik dus nog in de voorrouw die over niet al te lange tijd plaats zal maken voor de echte rouw……

0

Spelende Honden

Spelende honden

 

Bij hondenspel komt nogal wat kijken, dat gaat niet altijd vanzelf goed. Dat komt onder andere omdat de honden zoals wij die tegenwoordig houden allemaal losse individuen zijn die geen familieband met elkaar hebben.

Er zijn zo ontzettend veel verschillende soorten en die spreken allemaal hun eigen taal die niet altijd door de ander begrepen wordt. Zet een Fries en een Limburger bij elkaar die hun eigen taal spreken: gegarandeerd dat er communicatieproblemen ontstaan…… Of een Nederlander met een Japanner…. En wat in de ene cultuur beschaafd is, wordt in de andere cultuur als onbeschoft gezien.

Zo is het ook met onze honden. Er zijn er bijvoorbeeld die heel fysiek ingesteld zijn en beuken en rammen leuk vinden en er zijn andere honden die dat heel eng vinden.

playing-puppies-790638_960_720

 

Hoe kun je zien of honden echt met elkaar spelen of dat er een andere drijfveer zit achter het gedrag?

Bij echt spel moet er bij beide honden (of als het er meer zijn bij allemaal) sprake zijn van gelijkwaardigheid: het ene moment voert de ene partij de boventoon en het andere moment de andere partij. Het wisselt elkaar regelmatig af. Honden moeten zich veilig voelen in het spel.

Als de ene hond steeds achter de andere hond aan rent, dan is het vaak geen spel maar jachtgedrag. Je ziet dan ook vaak dat de opgejaagde hond het na korte of langere tijd niet leuk meer vindt: staart gaat omlaag, hij probeert de andere hond te ontwijken, (angstig) achterom kijken e.d.

Bij beide of alle honden moet plezier zichtbaar zijn. Het is dus belangrijk om lichaamstaal van honden te leren herkennen zodat je kunt zien of er emoties als angst of irritatie gaan ontstaan.

Om het voor iedereen leuk te houden moeten de honden leren rekening te houden met de ander: groot-klein, jong-oud, ruig-rustig, enz enz.

Als een hond signalen afgeeft van angst, het spel niet leuk meer vinden, even rust willen en dergelijke, dan moet de andere partij daar op de juiste manier op (kunnen) reageren. Zo niet dan is de hond die de signalen afgeeft genoodzaakt om steeds hardere maatregelen te nemen en kan er een conflict ontstaan.

Tijdens het spel kan de opwinding zo hoog oplopen dat het eindigt in een conflict.

 

Als eigenaar of begeleider van een hond is het belangrijk dat je hond-hondcontacten in goede banen leidt. Help de honden elkaar te leren verstaan en begrijpen. Houdt het contact, zeker bij jonge honden, kort, heel kort, breek op tijd af. Je kunt een pauze inlassen zodat de honden tot rust kunnen komen en ze daarna weer mogen spelen. Dan leren ze ook dat geroepen worden uit spel niet altijd het einde van spel betekent.

 

Ga er niet automatisch van uit dat de andere hond contact wil. Kijk naar de signalen die hij geeft. Zorg dat het voor alle partijen een positieve ervaring is.

 

Nog een interessant artikel:

http://www.doggo.nl/artikelen/hondengedrag/wat-kan-er-mis-gaan-tijdens-spel/

 

page 1 of 2
hondencoach_960x641

Start typing and press Enter to search